“Wereldmuziek samplen getuigt van erg slechte smaak”

Ook hard uit je plaat gegaan op ‘La Mezcla’ vorig jaar? En ligt Samims ‘Heater’ in jouw platenkast? Ai, dat is niet best, want dan werk jij – volgens Matías Aguayo- mee aan ‘goedkoop exotisme’.

Nieuw is het natuurlijk niet, het samplen van wereldmuziek in elektronische muziek. Maar het was nog nooit zo populair als in de afgelopen paar jaren. Een trend die eind vorige eeuw werd ingezet door de in Chili geboren dj/ producer Ricardo Villalobos en navolging vond bij de meest uiteenlopende artiesten.

Zo was Samims ‘Heater’ (gebaseerd op een Colombiaanse cumbia) al een wereldhit, vond de Henrik Schwarz remix van ‘Dear African Sky’ zijn weg naar vele dansvloeren en werden we afgelopen zomer helemaal doodgegooid met ‘etno techno’ uit de Latijns-Amerikaanse hoek, met tracks als ‘La Mezcla’ van Michel Cleis en Reboots ‘Caminando’. Maar zijn traditionele muzikanten eigenlijk wel gelukkig met al dit elektronische lenen en hergebruiken van hun culturele erfgoed?

De in Zwitserland woonachtige, eveneens in Chili geboren Luciano bracht ‘La Mezcla’ uit op zijn label Cadenza en werkt nu aan een album met Polynesische koren en Senegalese vocals. Hij beschrijft zijn manier van produceren als integer en heeft geen problemen met het samplen van traditionele artiesten: “Voor mij respecteert ‘La Mezcla’ de regels van traditionele Zuid-Amerikaanse muziek. Dat vind ik trouwens ook van Ricardo's muziek; zijn samples van wereldmuziek doen niets af aan de geest van die muziekstijl”, zei hij deze week tegen de Britse krant The Guardian. Hij gaf aan altijd zijn uiterste best te doen om de gesampelde artiesten op te sporen en ze te betalen voor het gebruik van hun muziek, maar geeft toe dat het af en toe een nachtmerrie is om dat voor elkaar te krijgen.

Luciano vindt de –ook al Chileense- producer Matías Aguayo echter lijnrecht tegenover zich: “Traditionele liedjes op een technobeat zetten getuigt van erg slechte smaak. Het is goedkoop ‘exotisme’ op een koloniale manier.” Aguayo hoort dus geen vrolijke samensmelting van culturen in ‘La Mezcla’, maar een producer die Westere structuur en orde oplegt aan ‘vrije’ traditionele muziek: “Je kunt best een paar conga’s en Latino vocals aan een track toevoegen, maar dat wil nog niet zeggen dat je je echt verdiept hebt in die andere cultuur.”

Ook zegt hij dat het naïef is om te denken dat dit samplen een kenmerk van de hechte, globale muzikale gemeenschap is: “Misschien is het voor de Westerse techno ‘Easyjet set’ wel een kleine wereld, maar vraag ook eens aan jonge muzikanten in Santiago en Buenos Aires hoe makkelijk het voor hen is om rond te reizen.” Heeft hij gelijk en is het samplen van wereldmuziek ordinair kolonialisme? Of is het juist een eer voor traditionele artiesten, wanneer hun –vaak obscure- muziekstijlen in de spotlight komen te staan? Wij doen even lekker met Matías mee en stellen:

Wereldmuziek samplen is uitbuiting van traditionele muzikanten!