De ‘klaagzang’ van een dertiger

Na vier weken onafgebroken beulen op het werk en allerlei andere saaie verplichtingen was het echt tijd om weer eens flink te gaan stappen. Even lekker ontspannen op de dansvloer, net als altijd eigenlijk. Of toch niet? Nou, blijkbaar niet meer als je een dertiger bent!

Relaxed, een liveset van een artiest waar je al veel releases van in de kast hebt staan, maar die je nog nooit live had gezien. Mooi pakje aan, lekker drankje erbij en niets staat een avondje genieten nog in de weg. Terwijl je gezellig staat te dansen en babbelen met oude bekenden en nieuwe interessante mensen die je net hebt ontmoet, wordt er ineens op je schouder getikt. Nadat je blijkbaar niet snel genoeg reageert volgt nog een hele reeks driftige tikken.

Waar is de brand? Of hangt er soms wc-papier aan de hak van mijn schoen? Shit! Je draait je om en kijkt in het gezicht van een vrolijke, maar duidelijk zeer verbaasde chica die zo ongeveer midden twintig is. Met opengesperde ogen roept ze, natuurlijk net iets te hard: “Hoe OUD ben jij, als ik vragen mag???” Daar was ie dan, mijn eerste echte officiële ‘ben jij niet een beetje te oud om uit te gaan’. Gelukkig was het nog net niet “Hoe oud bent U?”, want dat was waarschijnlijk gevolgd door een spontane hara-kiri met de arm van de Technics-draaitafel uit de dj-booth.

Even stond ik helemaal perplex en verwachtte elk moment dat de muziek zou worden stilgelegd, ik in de spotlight zou worden gezet en de mc de aandacht zou vragen: “Dames en heren, er is me hier toch een exemplaar aanwezig vanavond. Zij zat al in de nok van RoXy tijdens de HTSM-avonden van Dimitri en na al die jaren is ze nog steeds niet uitgeblust. Ze is zelfs om half twee ’s nachts (!!) nog helemaal wakker, geef haar even een applausje, mensen, wat een prestatie!!”

Gelukkig danste iedereen door. In een poging om de dame in kwestie aan het verstand te brengen dat dit toch niet zo’n handige opmerking was, vroeg ik haar of dat nou erg belangrijk was. Nou dat was het zeker, ze moest en zou het weten. In een doorzichtige vleierige poging om me antwoord te laten geven, viel haar vriend haar inmiddels ook bij: “26, ze is 26!!”. Oh fantastisch, ik was dus ook nog eens onderwerp van een weddenschap.

Nadat ik het duo vriendelijk, maar dringend had verzocht om toch vooral eens een interessante hobby te gaan zoeken, zocht ik mijn amigo’s weer op. Maar toch bleef het de rest van de avond knagen. Ga ik dit nu vaker krijgen? Moet ik me echt gaan verantwoorden voor het feit dat ik mijn favoriete artiesten graag wil zien optreden? Ze staan nou eenmaal niet aan het begin van de avond in saaie theaters; hun sets beginnen diep in de nacht in donkere gezellige clubs. Mag ik daar nu niet meer bij zijn? Uit navraag bij andere dertigers bleek dat ook zij regelmatig met dit soort opmerkingen te maken krijgen tijdens het stappen.

Ik heb daar erg weinig zin in en pleit dan ook voor een soort ‘deze dertiger is okee’-pasje, vergelijkbaar met het systeem voor bejaarden die nog auto willen rijden en daarvoor ieder jaar een testje ondergaan. Een fysiek onderzoekje of je nog fit genoeg bent om tot diep in de nacht te feesten, een kleine overhoring om te zien of je weet welke dj’s en producers er op dit moment toe doen, eventueel inclusief een lijstje met je meest recent gekochte releases.

Wanneer je dan geconfronteerd wordt met zo’n niet-begrijpende tiener of twintiger, die jou ongevraagd z’n mening gaat lopen opdringen, trek je je ‘keurmerk’ tevoorschijn. Misschien snappen ze dan wél dat jouw liefde voor muziek je altijd het recht geeft om te komen genieten van een mooie gig.

Tot het pasjessysteem rond is, is de stelling:

Dertigers mogen ook dansen!!

(N.B. Dit geldt natuurlijk ook voor veertigers, vijftigers etc. Gewoon voor iedereen die van elektronische muziek houdt).