Den Haag is van ONS!

Brenda, 30 jaar, tekstschrijver en semi-profi dj schrijft sinds kort als columniste voor Love2party. Zij geeft haar ongezouten mening over happenings in de dansscene. Brenda hoeft geen gelijk te hebben: zij daagt jullie uit om ook je mening te geven en over dingen na te denken. En garde!

Tekst: Brenda Haveman
Foto's: Partyscene

Den Haag, zaterdag 9 september. Wij arriveren op het zonovergoten terrein van het The City Is Ours festival, vlak voor de deuren van de Haagse Hogeschool, waar ik als student jarenlang al dagdromend van vette muziek en ruige vriendjes boven de studieboeken heb gehangen. De ietwat rebelse naam van het festival vertolkt naar mijn gevoel de gemiddelde gedachtegang van een rasechte, chauvinistische Hagenees, die naast zijn trots voor zijn stad en topclub FC Den Haag ook een enorme trots voelt dat er in zijn stad zo'n groots feest met zulke topartiesten georganiseerd wordt. Om er een paar te noemen: Audio Bully's, Benny Rodrigues, Kraak & Smaak, Relax, Off The Wall, Derrick May en Neerlands Hoop in Bange Dagen dj Remy.

Wat mij als eerste opvalt, is de uitzonderlijk goede bewaking op en rondom het terrein. Mijn brutale glimlach wekt meteen argwaan bij de bewaking. Ik word zo grondig gefouilleerd dat ik bijna onzedelijke gedachten krijg. Gelukkig hoef ik nog net niet gebukt op handen en voeten te staan. Verderop ademt het terrein een relaxte sfeer uit, vooral ook omdat het zonnetje flink schijnt. We zien Erwin Unger - een van de organisatoren van het festival - druk heen en weer wandelen en mensen vriendelijk de hand schudden. Hij is duidelijk in zijn nopjes. Het is alleen nog niet zo druk om drie uur 's middags. De organisatie had duidelijk wat meer aan de promotie moeten doen. Toch blijkt het nog redelijk druk te zijn bij de live stage, dus dat valt weer mee. Wat alleen een beetje tegenvalt, is de aankleding; met zo'n vette line-up op een Godzilla Stage en King Kong stage, verwachtte ik toch twintig mensen zwetend opgestapeld in een groot Godzilla- of apenpak in plaats van hier en daar wat bouwlint om de bomen. Maar ach, dat mag de pret niet drukken.

Zoals gewoonlijk spring ik de zolen onder m'n schoenen vandaan op de fantastische muziek. En hoewel ik een echte houseliefhebber ben, huppel ik ook af en toe naar de hiphop- en live stages om even wat andere muziek te horen. Zo krijg ik nog net een gedeelte dj Melly Mel en het duo Kraak & Smaak mee, een stel producers c.q. dj's waar Nederland trots op mag zijn. Wie mij erg verrast als dj is David Wagemaker, die een toegankelijke mix draait van funky house tot electro-achtige techhouse. Benny Rodrigues draait weer als vanouds en ik bedank hem nog voor de leuke reacties op mijn column.

De dag probeer ik alcoholvrij door te komen. De consumpties zijn goed betaalbaar, vooral het eten is niet duur en ik eet voor twee euro een Indisch hapje. De vers gezette -en vers gemalen! - koffie houdt me niet alleen op de been, maar smaakt ook nog eens erg goed. Voor een dikke zoen aan de bewaker, die dus gemakkelijk om te kopen is, mag ik af en toe backstage naar de WC waardoor ik niet telkens in de rij hoef te staan. Overigens zijn de toiletten op het terrein superschoon, totaal gedesinfecteerd door een leuke gespierde toiletdame met een kaal hoofd en een ringbaardje.

De sfeer is heel gemoedelijk en de mensen zijn partyminded, voor zover ik het kan beoordelen, lopen er weinig tot geen wappiewauzen rond. Dit in tegenstelling tot het Dancetour festival Zuiderpark in Den Haag, enige weken geleden, waar traditiegetrouw rellen waren uitgebroken. Gelukkig hoef ik me daar met zoveel bewaking op dit festival nu geen zorgen om te maken.

Den Haag is Den Haag niet zonder Remy en zodra deze Haagse Bluf het podium betreedt voor een stevige thuiswedstrijd, schaart zich een Haagse posse voor het podium om deze kleine Hagenees aan te moedigen. Onder toeziend oog van zijn collega en vriend producer Roland 'Klinkt 'n Berg Kost een Beetje' Klinkenberg draait Remy dit keer meer experimenteel richting een electro- of minimal-achtige sound dan we van 'm gewend zijn. Stilletjes hoop ik dat hij toch ook meer op z'n gevoel gaat draaien en zijn kracht, namelijk de warme rollende progressive techno, afwisselt met moderne stijlen en gelukkig gebeurt dat op 't laatst ook. Derrick May sluit het dancegedeelte waardig af met mooie house, waarbij hij zoals gewoonlijk drumt met z'n mixer. Ik vraag me alleen af waarom hij zulke sterallures heeft; Den Haag doet namelijk niet onder voor Detroit. Hij is duidelijk onder de indruk van m'n vriendschappelijk bedoelde aandacht en na wat mislukte versierpogingen van zijn kant, waar ik uiteraard niet op inga, noem ik hem Derrick 'Meekomen Jij Naar M'n Hotel Waar We Gaan Fierljeppen Voor Gevorderden'. Gelukkig verstaat hij mijn Haarlemse dialect niet.


Ik ren nog even naar de Audio Bully's, die met hun crossovers voor een uitzinnige menigte optreden, maar die heb ik al vaker live gezien en aangezien het veld afgeladen vol is en ik het optreden een beetje vind tegenvallen, besluit ik maar even uit te rusten onder de bomen. Ons wacht nog een aftertje in Club Silly's, dus ik moet even bijtanken. En daar komt Bulent aan, alias de Haagse dj Bullet, met wie ik enige tijd terug naar een bruiloft in de Scheveningse Karavaan ben geweest waar hij een prima technoset draaide. Ook dat was een leuk Haags feestje, met kleine giechelende Aziatische meisjes in konijnenpakjes en zwoele striptease-acts. (Overigens wel jammer dat Remy toen in Nijmegen moest draaien, anders had ie mooi met Bulent meegekund. Nu heeft ie een topfeest gemist).

We komen met z'n allen tot 1 conclusie: The City Is Ours was top. 1-0 voor Den Haag. Ik vind het een waardige afsluiting van de zomer en ik hoop dat de organisatie (Silly Symphonies) er in het vervolg mee doorgaat. Dan wil ik wel van tevoren gaan flyeren, in m'n apenpak.

Meer foto's!

Meer Brenda daagt uit:
Verzoeknummertje
Ode aan de opwarm-dj
Festivalfit
Verantwoordelijkheid
Female dj's
Uitgerangeerd

Print |Send to Friend